2 listopada obchodzimy Dzień Zaduszny, który poświęcony jest modlitwom za osoby zmarłe, oczekujące na ostateczne pojednanie się z Bogiem.

Uroczystość tę zainicjował św. Odilon, czwarty z kolei opat słynnego klasztoru benedyktynów z Cluny we Francji. Pomysł ten został zaakceptowany przez wszystkie klasztory zależne od Cluny, a za ich przykładem poszły inne zakony i diecezje. Na dzień modłów za zmarłych św. Odilon wyznaczył najbliższy dzień po Wszystkich Świętych.  Kościół ten zwyczaj usankcjonował przez ustanowienia święta, obowiązującego cały Kościół łaciński. Papież Benedykt XV w 1915r. zezwolił, aby każdy kapłan tego dnia mógł odprawiać trzy Msze święte w intencji zmarłych.

W Dzień Zaduszny modlitwą obejmujemy wszystkich zmarłych, którzy pragną wejść do Królestwa Bożego. Nie jest to dzień skargi z powodu utraty kogoś bliskiego, ani dzień pocieszenia i ukojenia bólu, ale dzień modlitwy. Również dzień refleksji nad sobą. W głębi naszej istoty, na dnie duszy, tkwi pragnienie i przekonanie, że śmierć nie jest naszym końcem, ale początkiem życia wiecznego. Pusty grób Jezusa Chrystusa dowodzi, że Jego historii nie można zamknąć w trzech wyrazach: urodził się, cierpiał i umarł. Musimy dodać: On zmartwychwstał i żyje! Ostatnie słowo nie należy więc do śmierci, lecz do życia. Nasi zmarli nie zniknęli, przesiedlili się tylko do nowej ojczyzny, bo śmierć jest zmianą na lepsze.

Kościół przypomina nam tajemnicę czyśćca i mobilizuje wszystkich ludzi do modlitwy za zmarłych, którzy potrzebują naszej pomocy. Czyściec, to nie miejsce, ale stan życia, który zakłada proces oczyszczenia i doskonalenia człowieka we wszystkich jego wymiarach, aż osiągnie miłość doskonałą. Aby uzyskać stan doskonałej nieskazitelności, potrzebne jest czasem wstawiennictwo lub pośrednictwo jakiejś osoby.

W Dzień Zaduszny nasze myśli kierujemy ku tym, którzy opuścili ten świat i oczekują na wejście do wiecznej ojczyzny. Kościół każdego dnia we Mszy św. wspomina zmarłych tymi słowami: "Pamiętaj także o naszych zmarłych braciach i siostrach, którzy zasnęli z nadzieją zmartwychwstania, i o wszystkich, którzy odeszli z tego świata" (II Modlitwa Eucharystyczna). Modlitwa za zmarłych jest rzeczą ważną i konieczną. W szczególności za tych, o których już nikt dzisiaj nie pamięta...

Eucharystia ofiarowana za zmarłych przypomina, że ofiara należy do istoty człowieczeństwa. Kościół Chrystusowy tworzy jedną rodzinę, która wzajemnie się wspiera, która sobie pomaga, a przede wszystkim, która wzajemnie się kocha. I jeśli nawet jesteśmy przekonani, że niektórzy ze zmarłych zostawili po sobie raczej złą pamięć na ziemi, to tym gorliwiej prośmy Sędziego świata, by nie oglądał się wiecznie na ich grzechy...

Za dusze zmarłych modlimy się tymi słowami: «Dobry Jezu, a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie. Światłość wieczna niech im świeci, gdzie królują wszyscy święci, gdzie królują z Tobą, Panem, aż na wieki wieków. Amen!»

Poprzez modlitwę staramy się przyjść z pomocą duszom w czyśćcu cierpiącym, aby jak najszybciej dostąpiły one radości przebywania z Bogiem.

Kwiatami, którymi stroimy groby i zapalonymi zniczami dajemy wyraz wdzięczności i naszej pamięci o bliskich zmarłych. Zapalone światło symbolizuje Zmartwychwstałego Pana, dlatego niech pamięć o zmarłych będzie żywa nie tylko w tych dniach listopadowych, ale przez wszystkie dni w roku.                                      

Śmierć jest doświadczeniem, które czeka nas wszystkich. W codziennym życiu nie zastanawiamy się nad tym zbyt często, gdyż pochłonięci codziennością odsuwamy myśl o śmierci, zapominając, co mówi na jej temat nasza wiara. Powinniśmy jednak mieć świadomość tego, że dla chrześcijanina cmentarz nie jest miejscem rozpaczy, ale nadziei i wiary w zmartwychwstanie...