Ziemia śląska to przebogata skarbnica kultury zapisywanej tu od wieków. Mimo licznych kataklizmów dziejowych, wojen, głodu i poniewierki lud tutejszy tworzył niezatarte dobra, które przetrwały do dnia dzisiejszego. Jeszcze do niedawna Śląsk był postrzegany – i ciągle jeszcze jest postrzegany – jako kraina fabryk, hut i kopalń. Jednak na naszych oczach zmienia się przemysłowy stereotyp tej krainy, ginie górnictwo i hutnictwo, znikają kominy fabryczne i kopalniane wieże wyciągowe. Stara, piękna i często zabytkowa architektura przemysłowa idzie powoli do historycznego i kulturowego lamusa.

Ale Ziemia Śląska to przede wszystkim kraina związana od tysiąclecia z Kościołem, z głęboką religijnością tutejszego ludu i ze wspaniałą architekturą sakralną. Szczególnie urzekają drewniane kościoły, wspaniałe perły architektury zrębowej. Utopione w zieleni, często wśród wiekowych cmentarnych lip, dębów czy kasztanowców są symbolem naszego krajobrazu i zasobnych terenów leśnych, które dawniej tysiącami hektarów pokrywały tę ziemię. W drewnianych świątyniach zakodowane jest nie tylko piękno architektoniczne, ale także kultura minionych wieków, talent i pracowitość naszych praojców, a nade wszystko głęboka religijność ludu śląskiego.

Kościoły drewniane, oprócz funkcji religijnej, dla której zostały zbudowane, spełniają również doniosłą rolę poznawczą i kulturotwórczą, przyciągając ku sobie tysięczne rzesze miłośników. Chwała Bogu, że ich opiekunem jest Kościół, że są wspaniali księża, którzy – oprócz powinności duszpasterskiej – są także kustoszami tych zabytkowych obiektów.

Drewniana architektura sakralna była obecna na Śląsku już co najmniej od XII wieku. Większość drewnianych kościołów, które przetrwały do naszych czasów, zbudowano z drewna sosnowego i świerkowego, nieliczne z modrzewia. Prawie wszystkie są orientowane (prezbiterium ukierunkowane na wschód ) na podmurówkach z kamienia lub cegły, z wieżami słupowymi i wieżyczkami na sygnaturkę, niektóre otoczone sobótkami. Dachy i zadaszenia pobite gontami. Wiele drewnianych kościołów stoi w miejscu wcześniejszych o których wspominają liczne protokoły kanoniczne i miejscowe przekazy historyczne.

Szczególnie piękne są wnętrza świątyń, często nie zmieniane od wieków. Znajdują się tam ciekawe rozwiązania architektoniczne i dzieła sztuki sakralnej: drewniane ołtarze, ambony, chrzcielnice i rzeźby, także stare malowidła i obrazy.

Kościoły drewniane to bezcenny skarb naszej, ale także europejskiej i światowej kultury. Szkoda, że wiele z nich, z różnych względów uległo już w naszych czasach zniszczeniu. Wielka szkoda, że niektóre świątynie „zginęły” na zawsze na skutek współczesnego wandalizmu. Statystyki są alarmujące. Z przeszło 500 drewnianych kościołów, które stały na Śląsku na przełomie XVI i XVII wieku, przetrwało do 1870 niespełna 200. Na początku XX wieku doliczono się na Górnym Śląsku już tylko 154 drewnianych kościołów. Dzisiaj jest ich jeszcze mniej, ale to wielkie szczęście że istnieją, że żyją liturgią, że służą Bogu i wiernym. Na rynku brak jest od wielu lat katalogów zabytków i monograficznych opisów dóbr kultury, szczególnie drewnianej architektury sakralnej. Także koszęcińska „Trójca Święta” czeka od lat na nowe, poszerzone opracowanie. Niedawno proboszcz parafii Trójcy Świętej ksiądz Jan Matla przypomniał mi także o tej potrzebie. Powiem, że to wcale nie łatwe zadanie, bo „Trójca Święta” w Koszęcinie, to nie tylko „drewniany kościółek” o pięknej, unikalnej architekturze, ale to także szczególne Miejsce, swoistego rodzaju Sakrum - które, jak pisał Juliusz Ligoń „Sam Pan Bóg obrał na mieszkanie z nami”. Wiem, że mieszkańcy Koszęcina, a również wielu ludzi z dalszych i bliższych okolic czeka na „jedno” i na „drugie”, na dzieje historyczne i zabytkowe walory kościoła, ale także na tę sferę, którą musimy postrzegać nie tylko zmysłami i „uczonością”, ale raczej oczyma wiary, odnosząc się z wielkim szacunkiem do tradycji i praktyk religijnych związanych z kościołem Trójcy Świętej w Koszęcinie.